Polonaise
Wanneer wereldleiders kiezen voor het grote geld
En het gezond verstand van burgers weer maar eens niet telt,
Wanneer natuurgebieden ontbost worden, en bedreigde dieren geslacht,
Dan kan ik daar als kleine mens niet bij met mijn gedacht.
Wanneer zullen zij, zich wentelend in hun macht,
Beseffen dat ook hun leven voorbij is, als je moeder aarde versmacht?
Dat je geld niet tussen je boterham kunt leggen, je ego zonder propere lucht niet overleeft.
Een mens niet echt mens is, als hij vooral neemt in plaats van geeft.
Wij hebben onze bossen nódig, vogelengezang, connectie met onze bron.
Een dagelijkse portie aarding, tegengif voor ‘tgeen waarmee ik begon.
Dus plannen we op zondag, in file en collectief,
eventueel vergezeld van huisdier ons wekelijkse natuuroffensief.
In colonne naar dat ene bosje dat ons dorp nog rest.
Uilenjongen door appartementisering eerst vakkundig weggepest.
Polonaise door het bos! We lopen toch al achter elkaar.
Naar ’t einde van de beschaving, wie zet de cava klaar?
Hilly
Als bomen spreken
Dag fijne mens, wat brengt je hier?
Een wervelwind, nood aan vertier?
Of zijn het de melodielijnen die hier ontspruiten?
Die zich als een mantra in je oor nestelen ‘kom toch naar buiten’…
Wat het ook zij, je bent welkom in dit bos.
Zovelen gingen je al voor op ons fluweelderige mos.
Allemaal mensen op zoek naar rust,
Naar eenheid, verbondenheid, troost of levenslust.
Kom dus maar herbronnen onder onze oeroude takken
Vind hier weer jouw richting als je de moed voelt zakken…
Ik zal je steunen, ook al ‘zie’ je dat niet.
Zet je hart maar open, ik neem het weg, dat verdriet.
“Hoe dan?” hoor ik je zeggen, en dat is precies de fout,
die jou als mens voortdurend in je hoofd houdt.
Laat het denken maar eens varen, en wieg mee zoals wij,
op de deining van het moment. Voor je ’t weet ben je vrij.
Hilly
