Bewust mens zijn is niet alleen licht en liefde. Me richten op de relaties met anderen. En daarin de harmonie nastreven.
Het is eerst en vooral de eigen deur naar binnen openen. In mijn innerlijke woning kijken hoe ik de balans zo waterpas mogelijk krijg. Want enkel vanuit mijn eigen evenwicht kan ik wat voor een ander betekenen.
Dus. Rustig aankloppen (30 keer als de bewoner hardhorig is) en binnengaan. Kan ook met externe hulp. Wanneer je zelf de toegangscode kwijt bent. Dan stap voor stap zelfsabotage en struikelblokken herkennen. Patronen. Afleidingen. Ook schouderklopjes zijn nodig!
Ik ken ondertussen mijn belangrijkste elephant in the room. Staat soms serieus belemmerend in de weg. Houdt staring contests die hij vaak wint. Maar gisteren deed ik er eens een dansje mee. Overwinning!
Want, nee, hoewel mijn handen jeukten, kocht ik niét de boekenreeks ‘Kinderen van moeder aarde’. Ook al lagen ze voor een appel en een ei in de kringloopwinkel. In harde kaften. Tsss….
Want ik weet: versnippering is mijn ‘probleem’.
En waar ik mijn aandacht écht op wil richten, dat weet ik diep vanbinnen óók, is het boekje ‘Mama waarom leven wij?’.
Ja, een titel heb ik al. Het wordt een neerslag van alle psychofilosifische gesprekjes met mijn dochter.
Maar daarvoor benodig ik dus tijd. En vooral focus. Geen extra boeken.
En natuurlijk een goed afgerichte olifant. Die stopt met toeteren dat niemand op mij of mijn schrijfsels zit te wachten.
Mijn zweep en ducttape liggen alvast klaar. Het is een eeuwige strijd.