Winkelverbinding

Wowwowwow, wat had ik gisteren een paar fijne fonkelmomentjes. Geen grote evenementen met vuurwerk boven de kerktoren, maar in het contrast met de kilte, onverschilligheid en hoofdtelefoons van tegenwoordig, voelden ze wél zo aan 🤩

1️⃣ Mijn onverwachte heuglijkheid begint met een Chinese dame op het perron. Tegen de wind in begeeft ze zich naar mijn vierkante perronsmeter om spontaan en vriendelijk te melden dat ‘onze’ trein vertraging heeft. Ik bedank haar hartelijk 🙏

2️⃣ Vervolgens, op de bestemming aangekomen, heb ik een geplande ontmoeting met een Marokkaanse dame. Nadat ik mij in het station uitvoerig bij haar excuseer voor mijn laattijdigheid, verloopt ons gesprekje warmer dan de wafels die er verkocht worden. Bij het afscheid ontvang ik de wens “Moge God het u lonen!” Ik denk niet dat iemand mij ooit eerder deze mooie woorden toesprak 🙏

3️⃣ En ten slotte, een drieluik in een kledingwinkel.
–> Ontmoeting 1. “Zou dit bloesje goed zou zijn voor een 6-jarige?” kraakt een stem die net over het kledingrek komt piepen. Ik kwam, zag en gaf advies.
Waarna dezelfde mevrouw prompt haar smartphone bovenhaalt en mij een tweede artikel toont, dit keer uit de webshop: “Of ik misschien deze Bluey-kersttrui ergens zie liggen?” Na een eerste ‘nee’ en het scheiden der wegen, komt de bewuste trui tóch in mijn gezichtsveld. Al helemaal in de flow, stuur ik enthousiaste mini-me op pad om de dame te vinden. En ik er achteraan met een stapel van maat 98 tot 140. Het tafereel is surreëel, maar de ontvanger doet haar voordeel 🙏

–> Vervolgens word ik, nog nagenietend, aangesproken door een andere dame. “In welk rek hebt u die mooie broeken gevonden?” Terwijl ik haar de weg wijs, besef ik dat wij deze uiteindelijk zelf niet zullen passen. Ik volg de spontaniteit van het voorbije kwartier, en vraag of ze mijn broeken wil terughangen. “Natuurlijk mevrouw, het ene plezier is het andere waard.” 🙏

–> En als klap op de vuurpijl, word ik net voor het verlaten van de winkel aangeklampt met de vraag “waar je hier ergens Lego kan kopen”. Ah ja, ondergetekende ziet er natuurlijk als een ware bouwstenenheld uit! 🙏

Alle gekheid op een stokje. Normaal word ik tijdens het winkelen graag met rust gelaten. Ik hoef geen klantenkaarten, schelle muziek en ook goede doelen laat ik mij niet aanpraten. Toch bezorgt dit winkelmoment me een gevoel van ‘totaalbeleving’, alleen niet op de manier die commerçanten in hun zaak nastreven 😊

De spontane, schijnbaar ‘onbenullige’ fragmenten gebeuren in zo‘n natuurlijke flow. Lopend op wolkjes verlaten we de winkel. Met weer wat meer geloof in de mensheid en haar vermogen tot verbinden. Want uiteindelijk zijn het dit soort kleine ontmoetingen die het ‘m doen. Over treinen, kleding of iets anders 😉